Take a fresh look at your lifestyle.

जयंती विशेष : Blog | यशवंतराव होते ते. वेणूताईंना न महाराष्ट्राला जपणारे..!

१९४९ सालची गोष्ट. यशवंतराव तेव्हा पार्लमेंटरी सेक्रेटरी होते. ते मुंबईत एकटेच रहात होते. वेणूताईंना क्षयाची बाधा झाली होती म्हणून त्यांना मिरजेच्या दवाखान्यात दाखल केले होते. हा यशवंतरावांच्या जीवनातील मोठा खडतर काळ होता.

Advertisement

ते शरीराने मुंबईत असले तरी त्यांचे सगळे लक्ष कराडमध्ये व मिरजेमध्ये लागले होते. प्रदीर्घ उपचारानंतर डॉक्टरांनी वेणूताईंना विश्रांतीसाठी घरी घेऊन जायला सांगितले. त्यांना घेऊन येण्यासाठी यशवंतराव मुंबईहून मिरजेला गेले. शहराबाहेरील माळावर एका मोकळ्या व हवेशीर जागेत क्षयरोग झालेल्या रुग्णांची राहण्याची व्यवस्था केली होती.

Advertisement

तिथेच एका छोट्याशा खोलीत लोखंडी खाटेवर वेणूताई झोपून होत्या. यशवंतराव कॉटवर बसले. ती वैशाखातील एक उदास दुपार होती. वारा स्तब्ध होता. यशवंतरावांनी वेणूताईंच्या प्रकृतीची चौकशी केली. वेणूताईंनी तब्येतीची एकूण अवस्था सांगितली. यशवंतराव चेहऱ्यावर हसू आणत म्हणाले, ‘तू लवकर बरी होशील.’ काही क्षण असेच निघून गेले. मग वेणूताई म्हणाल्या, ‘डॉक्टर म्हणतात, यापुढे संतती होण्याचा संभव नाही.’ यशवंतराव स्तब्ध बसून होते. मग थोडे थांबून त्या म्हणाल्या, ‘तुम्हाला वंशाचा दिवा पाहिजे. तुम्ही दुसरं लग्न करा.’

Advertisement

यशवंतरावांची स्तब्धता जरासुद्धा ढळली नाही. पण त्यांच्या डोळ्यातून अश्रू पाझरत होते. वेणूताईंनी काहीशा आग्रही स्वरात पुन्हा तेच सांगितलं, तेव्हा स्थिर व दृढनिश्चयी स्वरात ते म्हणाले, ‘मला वंशाच्या दिव्याची आवश्यकता नाही. येथून पुढे तुला मी आणि मला तू. हा विषय इथे बंद !

Advertisement

त्या ओसाड माळावर भर दुपारी वेणूताईंना दिलेला शब्द यशवंतरावांनी आयुष्यभर पाळला. शेवटपर्यंत ते दोघे एकमेकांसाठी जगले!

Advertisement

साभार- कथारुप यशवंतराव.

Advertisement

संकलन – प्रतिक पाटील

Advertisement

कृषीरंग | ताज्या बातम्यांसाठी फॉलो करा www.krushirang.com

Advertisement

| डेलीहंट | फेसबुक | जिओ न्यूज एक्स्प्रेस | गुगल न्यूज | AMP | ट्विटर | व्हाट्सऍप | टेलिग्राम | सिग्नल | 

Advertisement

मो. 9503219649 | ईमेल : krushirang@gmail.com

Advertisement

Advertisement

Leave a Reply