‘दुनियादारीच्या’ नादात सगळं विसरलात ना. हे वाचून बालपणात हरवून जाल…

शाळा आमची छान होती,

Last bench वर आमची Team होती ..

जन-गण-मन ला शाळे बाहेर सुद्धा उभे

रहायचो .

प्रतिज्ञेच्या वेळी हाताला टेकू

देऊनही ..

प्रतिज्ञा म्हणायचो .

प्रार्थनेच्या वेळी मात्र..

सगळ्यांसारखे.नुसतेच

ओठ हालवायचो ..

पावसाळ्यात शाळेत

जाताना,
छत्री दप्तरात ठेऊन?

मुद्दामच भिजत जायचं,

पुस्तक भिजू नये

म्हणून ..त्याना पिशव्यांमध्ये ठेवायचं ..

शाळेतून येता येता .

एखाद्या डबक्यात उडी मारून.उगीचचसगळ्

यांच्या अंगावर पाणी उडवायचं

प्रत्येक Off -Period ला P.T.

साठी..आमचा आरडाओरडा असायचा . शाळेतून
घरी येताना शाळेबाहेरचा..तो बर्फाचा
गोळा संपवायचा ..
>इतिहासात होता शाहिस्तेखान
>नागरिक शास्त्रात पंतप्रधान
>गणित. भुमितीत होतं .

पायथागोरसच प्रमेय.
>भूगोलात वाहायचे वारे..नैऋत्य.मॉ न्सून
का कुठलेतरी . वायव्य..
>हिंदीतली आठवते ती “चिटी कि आत्मकथा”
>English मधल्या Grammar नेच
झाली होती आमची व्यथा .
शाळा म्हटली कि अजूनह आठवतात.. Desk वर
Pen ने
त्या “Pen-fights”

खेळणं ..
Exams मधल्या रिकाम्या जागा भरणं.
आणि जोड्या जुळवणं .
पण आता शाळा नाही, मित्र नाही,
परीक्षा नाही,
परिक्षेच Tension नाही, एकत्र राहण नाही
रुसवे फुगवे नाही…I
आत्ता उरलीय फक्त
“दुनियादारी”.।।।।

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here